Szkoła Podstawowa nr 65

im Alfa Liczmańskiego

w Gdańsku

2013-04-05: Propozycje dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb ucznia

PROPOZYCJE DOSTOSOWANIA WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH DO INDYWIDUALNYCH POTRZEB UCZNIA


l. Z trudnościami w pisaniu dotyczącymi strony graficznej pisma;

a) na etapie nauczania początkowego (zintegrowanego)
• pisanie narzędziem wybranym przez ucznia (np. zezwolić na dłuższe posługiwanie się ołówkiem);
• wprowadzenie zeszytów z szeroką liniaturą (szczególnie, gdy uczeń nie potrafi zmieścić się w liniaturze, litery są duże i niekształtne);
• w przypadku dużych trudności motorycznych opóźnienie wprowadzenia pisania dłuższych wyrazów i zdań (zaczekać aż dziecko osiągnie pewną płynność w kreśleniu liter, pisaniu sylab i krótkich wyrazów);
• włączenie gotowych pomocy dydaktycznych tzn. rozsypanek literowych, sylabowych, wyrazowych w przypadku znacznie ograniczonych możliwości graficznych ucznia;

b) niezależnie od etapu edukacyjnego
• dopuszczenie możliwości pisania drukiem;
• dopuszczenie możliwości korzystania z komputera jako pomocy w pisaniu prac domowych;
• nie ocenianie estetyki pisma i zeszytów, zwłaszcza w zakresie prac wykonywanych w szkole, równocześnie mobilizowanie do staranności prac wykonywanych w domu;
• unikanie sytuacji presji czasowej:
ograniczenie ilości treści do napisania na lekcji (przygotowanie przez nauczyciela krótszych wersji do zapisania) i w domu;
- akceptacja braku pełnych notatek z lekcji z równoczesnym mobilizowaniem do uzupełnienia niektórych fragmentów w domu (przygotowanie przez nauczyciela w formie pisemnej informacji podawanych klasie, do przepisania przez ucznia w domu lub wklejenia przygotowanej notatki do zeszytu);
• wydłużenie czasu na napisanie pracy klasowej (przy dobrej koncentracji umożliwienie dokończenia pracy na przerwie, przy słabej po lekcjach) lub ograniczenie liczby pytań, zwłaszcza gdy wymagają one rozwiniętych odpowiedzi pisemnych;
• częściej stosować formę testu lub odpowiedzi ustnej.

II. Wobec ucznia z trudnościami w pisaniu o charakterze dysortografii:

• nie brać pod uwagę błędów wszystkich typów (gubienie, mylenie liter, błędy typowo ortograficzne) przy ocenie sprawdzianów;
• o ocenie ucznia za wypowiedzi pisemne powinna decydować wartość merytoryczna pracy; bardzo duża liczba błędów nie powinna dyskwalifikować pracy;
• oceniając prace pisemne stosować dodatkowo ocenę opisową;
• pozwalać na korzystanie ze słowników ortograficznych, a w przypadku uczniów objętych terapią korzystanie z algorytmów reguł i list o pisowni niemotywowanej;
• przypominać uczniowi o dokonywaniu autokontroli poprawności zapisu i stwarzać możliwość czasową do jej dokonania;
• ograniczyć pisanie ze słuchu (dyktando);
w tym czasie uczeń może wykonywać ćwiczenia ortograficzne;
przed dyktandem uczeń powinien otrzymać zestaw wyrazów do opracowania w domu;
• najwłaściwsze jest stosowanie dyktand wyłącznie na zakończenie danego etapu pracy terapeutycznej jako metody sprawdzenia stopnia opanowania ćwiczonego zakresu umiejętności.

lII. Wobec ucznia z trudnościami w czytaniu (dysleksja);

• w edukacji początkowej ścisła współpraca z terapeutą i dostosowanie wymagań do aktualnego zakresu pracy korekcyjno-kompensacyjnej;
• stosowanie pomocy dydaktycznych podobnych jak na zajęciach korekcyjne -kompensacyjnych: suwaki, książeczki sylabowe, rozsypania;
• zaniechanie czytania głośnego w klasie nowych tekstów - czytanie tylko fragmentów przygotowanych przez ucznia w domu;
• wyznaczanie krótkich fragmentów do opracowania w domu;
• w klasach starszych dopuszczenie do korzystania z opracowań lektur (wręcz wskazanie, które są najbardziej właściwe), środków audio - lektury nagrane na kasety magnetofonowe, płyty CD;
• pomoc w selekcjonowaniu wiadomości (wyraźne wskazanie, które wiadomości są konieczne do opanowania);
• używanie większej czcionki na sprawdzianach, a także w miarę możliwości przy pracy z tekstem (np. powiększenie fragmentu tekstu wyznaczonego do nauki czytania);
• wydłużenie czasu na sprawdzianach pisemnych w przypadku ucznia, o którym wiadomo, że dysponuje wiedzą z danego przedmiotu, w przypadku ucznia z trudnościami w przyswajaniu pewnych wiadomości ograniczenie liczby pytań, stawianie krótkich poleceń;
• przy głębokiej dysleksji umożliwienie korzystania na lekcjach z dyktafonu;
• w trakcie prac klasowych upewnienie się, że uczeń zrozumiał polecenia (uniknąć sytuacji zmiany sensu polecenia przez ucznia z powodu błędów popełnionych w trakcie czytania);
• częstsze sprawdzanie wiadomości w formie ustnej, zwłaszcza umożliwienie poprawy słabej oceny uzyskanej na sprawdzianie pisemnym.


IV. Wobec ucznia z deficytem procesów pamięci:
• zrozumienie i zaakceptowanie, że niektóre treści programowe uczeń z dysleksją nie zdoła opanować w odpowiednim czasie oraz że wiadomości, które nie są systematycznie powtarzane mogą być przez niego zapomniane (tabliczka mnożenia, dni tygodnia, miesiące, daty, regułki, definicje, wiadomości gramatyczne itp.);
• pomóc w selekcji materiału, wyznaczać krótsze partie materiału do nauki na pamięć (np. 3 daty, tabliczka mnożenia w zakresie 20 itp.);
• oceniać przede wszystkim tok rozumowania, nie wymagać wierne odtworzenia definicji, reguły, a raczej umiejętności zastosowania jej w praktyce;
• w matematyce akceptować własne strategie obliczeń;
• wprowadzać i zachęcać ucznia do korzystania z technik mnemotechnicznych - używanie kolorów, symboli graficznych, skojarzeń.

Opracowała: Jowita Hoły